Kennedymars Cuijk - 21 mei 2016

Vrijdag 20 mei 2016 – The day before….

Vandaag ben ik al vrij, een rustige dag om me voor te bereiden op de Kennedymars van Cuijk. Ik pak mijn rugzak in, de tas voor onderweg, de tas voor het logeren bij mijn ouders en de tas voor een dagje sauna maandag. Bepakt en bezakt ga ik ’s middags op pad naar mijn ouders om daar alvast mijn spullen naartoe te brengen (stel je voor dat ik ze bovenaan de trap laat staan, is me nog nooit eerder gebeurd). Maar voordat ik dat doe, ga ik langs de supermarkt om nog wat pakjes chocomel voor tijdens de wandeling te kopen.

Bij het uitlopen van de supermarkt gebeurt het…. Ik verzwik mijn enkel op een stukje bestrating dat ongelijk loopt. Mijn voet klapt naar de zijkant en de pijn schiet erin. Ik vloek (sorry) en vraag mezelf af ‘Waarom vandaag, waarom nu?’. Ik stap de auto in en ga weer verder richting mijn ouders. En ik baal. Ik hoop dat ik daar morgen geen last van ga krijgen.

Bij mijn ouders aangekomen pak ik de auto uit en meteen daarna gaan we op weg naar de verjaardag van mijn neefje die vandaag 6 jaar wordt en vanaf 17.00 uur zijn verjaardag viert. Ik krijg een overheerlijke chili-maaltijd gepresenteerd (oh, oh) en na ook nog wat verjaardagsgebak is het tijd om weer richting huis te gaan, want Martin en zijn vrouw hebben een overnachting bij mij ‘geboekt’.

Om 20.00 uur ben ik weer thuis en niet veel later arriveren Martin en Marianne. Al hun bagage wordt uitgepakt en daarna is het tijd voor koffie en het uitpakken van een cadeautje voor mijn gastvrijheid (dank je wel!). En na nog een afzakkertje is het niet veel later alweer tijd om richting bed te gaan. De logeerkamer wordt in gebruik genomen en ik duik mijn slaapkamer in. Slapen is er helaas niet echt bij, maar rusten doe ik wel.

Zaterdag 21 mei 2016 – D-day!!

Om 03.00 uur gaat de wekker en ik snooze nog even tot 03.10 uur want de badkamer is al bezet. Daarna neem ik een snelle douche, knieën afplakken, aankleden en beneden een kop koffie met 2 broodjes nuttigen. Dan nog voeten afplakken, sokken en schoenen aan en we kunnen gaan. Martin zit al op hete kolen te wachten….

Marianne brengt ons naar de start van de Kennedymars waar we om 04.40 uur aankomen. We melden ons aan, ontvangen de envelop met o.a. de tassenlabel en na nog een toiletbezoek en het wegzetten van de tas is het al tijd om naar buiten te gaan. Al snel worden alle bekenden gespot en staan we als groep redelijk bij elkaar in de buurt. Het Wilhelmus volgt en schijnbaar ook wat openingswoorden, maar ik versta er weinig van. Ineens is de groep in beweging…. we zijn los!

De eerste 11 km loopt de hele groep redelijk bij elkaar, maar na de eerste rustpost raakt het peloton meer verspreid en hebben de snelle lopers duidelijk een voorsprong genomen op de achterhoede. Tijdens de gehele route zal ik in het gezelschap verkeren van Elly, Liana, Martin, Cobie, Jannie en Ineke, en delen van de route ook in het gezelschap van Tina en nog wat andere (en soms nieuwe) wandelbekenden.

De eerste etappe voert door de wijk de Heeswijkse Kampen, langs de Heeswijkse plas naar camping ’t Loo in Linden waar de eerste rustpost is. Daar wordt een kop koffie, een broodje en een banaan genuttigd en al snel is het weer op pad. Tina deelt een leuke zelfgemaakte sleutelhanger uit in het kader van de 100^ste vierdaagse (leuk, dank je wel!).

De tweede etappe voert langs de Kraaijenbergse plassen richting het dorp Beers waar op 21 km de volgende rustpost is bij het Wapen van Beers. Tijdens het lopen ga ik steeds meer mijn enkel voelen, mijn enkelbanden hebben toch een opdonder gehad en de pijn trekt door tot aan de zijkant van mijn been. Ik baal ervan en hoop dat dit me geen parten gaat spelen.

Bij de tweede rustpost nuttig ik een kop koffie en 2 broodjes en ik pak een banaan voor onderweg. De verzorging is nu al top, van alles te krijgen en niets is op!
Bij deze rust hebben we ook onze eigen tas tot onze beschikking en ik plak (met hulp van Cobie) tape op de banden van mijn enkel. Ik wissel ook van shirt, eentje met iets langere mouwtjes, want de rugzak schuurt langs mijn armen.

Dan is het weer op weg voor de volgende etappe die ons langs kasteel Tongelaar in Mill richting logement De Valkhoeve brengt. Het intapen van de enkel heeft effect. Ik voel hem nauwelijks meer bij het lopen op asfalt. Alleen op zandpaadjes e.d. voel ik hem nog wat, maar dit is houdbaar.

Bij de derde rustpost op 31 km krijgen we appeltaart met slagroom aangeboden. Heerlijk in het zonnetje genieten we van onze welverdiende rust en ondertussen geniet ik ook van de kleine biggetjes die hier rondlopen.

Het lopen gaat nog prima, maar ik weet dat ik meestal tussen 30 en 40 km een dip krijg. Die zal dus zo wel komen. Maar…. deze blijft uit. De volgende 10 km lijken wel wat langer te duren, maar van een dip is geen sprake. Het wordt ook warmer, maar gelukkig lopen we hele stukken door het bos en waait er een aangenaam windje. Het gebied hier is echt prachtig, we lopen veel langs water en spotten behoorlijk wat dieren, leuk!

De vierde rustpost is bij camping Van Rossum’s Troost in Sint Hubert. De helft van deze Kennedymars zit er gewoon al op! En we zijn pas 8,5 uur op weg. Nog 11,5 uur voor de volgende 40 km dus. Het tempo blijft er goed in zitten.
Bij deze rustpost zijn de consumpties voor eigen rekening. Ik neem een flesje fris en tover een broodje uit mijn eigen rugzak. Meer honger heb ik niet. We nemen een langere rust en ik trek mijn schoenen en sokken uit om mijn voeten te koelen op de heerlijke koude tegelvloer… zalig!
Ook hier hebben we weer onze tas tot onze beschikking en ik trek een driekwart en tevens dunnere wandelbroek aan. Tevens trek ik nieuwe sokken aan… ik kan weer fris van start.

Helaas zullen deze sokken me in de komende 20 km behoorlijk wat blaren opleveren…. De linkersok blijft afzakken waardoor ik telkens een dubbele naad onder de hak van mijn voet heb. Met een trainingstocht heb ik daar ook al eens last van gehad en speciaal daarom heb ik nieuwe sokken gehaald. Deze nieuwe sokken heb ik al ingelopen (nergens last van), maar laten het dus nu afweten. Ik blijf mijn sok telkens uit mijn schoen vissen, sla hem dan om mijn schoenen heen, maar helaas blijft hij afzakken. Frustrerend!

De volgende 10 km naar Haps loop ik grotendeels naast Ineke en al kletsend vliegen de kilometers echt voorbij. Voor ik het weet, zijn we al bij de Mariamolen en daar staan mijn ouders mij op te wachten, erg leuk! Ik krijg een knuffel en een banaan en gelukkig ook een nieuw flesje water van hen, want bij de molen zelf is het water op. Wel krijgen we een broodje knakworst en aangezien ik toch in de rij sta te wachten, help ik de vrijwilliger met het opensnijden van de broodjes. Zo kan hij ons weer wat sneller bedienen: win-win situatie.
Buiten vind ik een plekje op de bank en ik klets wat met mijn ouders en stel ze voor aan het wandelclubje. Er wordt nog een groepsfoto gemaakt en dan gaan we op pad.

In Haps zelf wordt het café door deze en gene nog even gebruikt als sanitaire stop en ik maak van de gelegenheid gebruik om een heerlijk softijsje te kopen. Het is nu zo warm, dat heb ik wel verdiend!
En in deze etappe komt hij dan… de dip!! De kilometers lijken dubbel zo lang te duren. Het is erg warm en de waterpost op 55 km lijkt maar niet te komen. Ik loop langzamer en het benauwde weer maakt het zwaar. Ik merk dat ik te weinig zout binnen heb gekregen, want ik krijg rillingen over mijn lijf. Als ik dat zeg tegen Cobie (die zo lief is om ‘bezemwagen’ te zijn voor onze groep, hij loopt telkens bij degene die achteraan loopt) en Jannie worden er dropjes tevoorschijn getoverd. Ze zijn niet zout, maar toch doet het me even goed. Ik geef mezelf een denkbeeldige schop onder mijn kont en zet een tandje bij. Jannie en Cobie merken op “Zo…. Turbodropje gehad?”.

Ik laat Jannie en Cobie achter en haal langzaam maar zeker bijna iedereen van onze groep in. Als ik aankom bij de waterpost zitten Liana en Martin er al, de rest volgt even later. We nemen even een kwartiertje extra pauze en vullen onze flesjes bij en genieten van een stuk komkommer. Dan is het nog 3 km op weg naar de volgende rustpost in Beugen. Die 3 km kan ik de snelheid niet meer terugvinden en ik loop in mijn eigen langzame tempo door.

Bij Baktaria De Aanloop is de zesde rustpost op 58 km. En ook hier hebben we weer de beschikking tot onze tas. Eindelijk kan ik die sokken wisselen voor andere sokken. Ik trek mijn schoenen uit en ontdek behoorlijk wat blaren, met name op de linkervoet. Cobie haalt heel lief een frietje en frisdrank voor me, al laat ik het frietje voor meer dan de helft staan. Het smaakt me niet zo. Elly heeft ook blaren en laat ze behandelen door de EHBO, ik plak ze zelf af.


Ineke gaat alvast op pad, want zij moet vanavond nog terug naar huis rijden, dus wil liever niet te laat binnenkomen. Ik heb me voorgenomen een langere rust te nemen hier en dat doe ik dan ook. Omdat Elly wat langer nodig heeft bij de EHBO gaat de rest van de groep pas om 19.15 uur weer op pad, bijna 20 minuten nadat Ineke met Carola en nog wat anderen op pad is gegaan.

We gaan de Maasheggen in. Een mooi gebied dat ons richting de Maas voert. Ik kom wat langzaam op gang door de pijn van de blaren, maar ik heb geen zin om in dat tempo door te blijven lopen. Dus zet ik muziek op mijn oren en geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en vind de turboknop (dit keer zelfs zonder dropje). Ik loop een heel eind met Martin op, maar als hij stopt bij de volgende waterpost om de rest van de groep op te wachten, besluit ik door te lopen. Weer stoppen en daarna opstarten wil ik nu niet. Daarnaast weet ik dat mijn ouders, mijn tante en nicht bij de volgende rustpost wachten op mij. Ik vind het leuk om langer tijd met hun te kunnen doorbrengen.

Bij de waterpost gaan Ineke en Carola net weer op weg en ik haak aan. Ineke kan het tempo niet helemaal bijbenen, dus die haakt weer af en vindt twee andere dames om mee te lopen. Gezellig kletsend met Carola en haar wandelvrienden bereik ik uiteindelijk de volgende rustpost en daar blijkt dat ik deze etappe van 10 km in een (voor mij) recordtempo van 1 uur en 35 minuten heb gelopen. Ik kom in een goede stemming aan, want ik realiseer mij dat ik nu al 18 km verder gelopen heb dan ik ooit heb gedaan, maar vooral ook dat ik het nu gewoon ga halen!!

Deze rust is bij pannenkoekenhuis De 7 Dwergen in St. Agatha. Ik word onthaald door mijn familie en mijn vader haalt een pannenkoek voor mij. Hij smaakt goed, mjammie!! Ik trek mijn schoenen weer uit om mijn voeten wat ruimte en frisse lucht te geven en mijn moeder begint mijn voeten (voorzichtig) te masseren. Heerlijk! Als even later de rest van de groep arriveert, krijgt ook Elly een voetmassage van mijn moeder. Hopelijk helpt dat ook haar pijn wat te verlichten.

Mijn vader heeft aangeboden om de laatste 12 km mee te lopen en ik neem dat dankbaar aan. Deze laatste etappe ging wonderbaarlijk goed, maar wie weet wat de komende 12 km nog gaat opleveren.

Vanaf nu zijn het wel hapklare, overzichtelijke brokken route van 2x 6 km om te lopen, dus iets meer dan een uur per etappe. Maar helaas worden we Cuijk heel kort ingeloodst om er meteen weer uit te lopen, de A73 over te steken richting Vianen. Daar had ik niet op gerekend, en dat zet even een domper op de feestvreugde. Het wordt nu ook donker en we hebben geen hesjes en lichtjes gekregen bij de vorige rustpost (wat ik wel begrepen had). We lopen in het pikkedonker en ik vind het op sommige plekken best lastig om goed te zien waar ik mijn voeten neerzet. Vooral met een verzwikte enkel is dat geen fijne gedachte. Als we Vianen gepasseerd hebben, breekt echt een heel donker stukje aan en ik gebruik de zaklamp op mijn telefoon om de weg een beetje te verlichten. Jammer genoeg hindert dat wat andere lopers, maar ik heb het nodig om met vertrouwen mijn voeten neer te zetten, want ik zie echt de grond niet. Ik neem wat meer afstand, zodat ze hopelijk geen last meer hebben van mijn zaklamp die ik zoveel mogelijk direct op de grond voor mij richt. Deze 6 km voelen ook weer langer aan en éindelijk, éindelijk komt Van der Valk dan in zicht. De laatste rustpost op deze route!

Hier krijgen we een pastamaaltijd aangeboden, maar ik heb geen trek meer en dus sla ik deze af. Ik neem wel een frisdrank en ook hier gaan de schoenen weer even uit. Als iedereen weer zo ver is om te vertrekken, gaan de schoenen weer aan en bedwingen we de laatste 6 km. De route voert ons weer door de Heeswijkse Kampen, via de Maas, langs de kerk naar het centrum van Cuijk. Onderweg pak ik, op plaatsen waar de weg enigszins helt, de arm van mijn vader om maar geen snelheid te verliezen. Maar het is te warm om lang zo te blijven lopen, dus het zijn maar korte stukjes.

Het idee dat ik bijna bij de finish ben en straks ‘gewoon’ een Kennedymars heb uitgelopen, doet behoorlijk wat met me. Ik slik regelmatig wat traantjes weg. Hier heb ik al die maanden voor getraind. Straks kan ik ‘het (uit)lopen van een Kennedymars’ van mijn bucketlist afvinken!
Na het centrum van Cuijk volgt de Molenstraat, het spoor over en dan de laatste straat richting de finish. We proberen de groep weer wat meer bij elkaar te krijgen om gezamenlijk te finishen. We zijn echter allemaal te moe om het echt ‘een moment te laten zijn’, maar het komt redelijk in de buurt!

Bij de finish staan mijn moeder, tante en nicht mijn vader en mij weer op te wachten. Ik krijg knuffels, een medaille en een snoepzakje omgehangen. En dan is het tijd om ons binnen af te melden en de echte medaille en de oorkonde op te halen. Wauw…. de medaille is mooi!! En wat ben ik blij dat ik juist deze Kennedymars heb mogen meemaken. Ik vond hem prachtig, het is erg leuk om in een bekende omgeving te lopen en ik weet zeker dat ik liever overdag dan ’s nachts wandel! Het lopen in het donker vind ik lastig en zwaarder dan overdag (al waren het natuurlijk ook wel de laatste kilometers van de etappe).

Ik ben te moe om nog iets te drinken op de goede afloop. Ik neem afscheid van iedereen en ga dan met mijn ouders mee naar huis.

Zondag 22 mei 2016 – The day after…

Bij mijn ouders thuis aangekomen neem ik een douche en duik ik meteen mijn logeerbed in. Door de vermoeidheid in mijn voeten en benen slaap ik niet al te best en al vroeg ben ik weer wakker, nog geen 6 uurtjes geslapen. Ik lig nog wel een hele tijd op bed tot ik geroepen word voor het ontbijt. Heerlijk, al die verwennerij. Na het ontbijt verzorg ik eerst mijn voeten (blaren prikken) en vervolgens kleed ik me aan en stap ik op de fiets naar de start van de Marikenloop. Ik hoop wat bekenden tegen te komen om ze op de foto te kunnen zetten. Helaas… op 1 na mis ik ze allemaal. Dan weer terug naar huis fietsen om langs de route foto’s te maken. En daar zie ik ze gelukkig allemaal wel. Ook Carola wordt samen met haar moeder nog op de foto gezet.

Tia komt na afloop van haar 5 km prestatie bij mijn ouders langs om ook de lopers van de 10 km nog aan te moedigen en als zij eenmaal naar huis is, knap ik behoorlijk af. Ik ga een uurtje liggen!

Langzaam komt ook de spierpijn, waar ik ’s ochtends nog niet veel last van had. Het waren met name de blaren op mijn voeten (5 behoorlijke blaren op de linkervoet en 1 op de rechtervoet) die het lopen lastig maken. Een dagje sauna op maandag zorgt er echter voor dat de spierpijn nagenoeg weg is.

Het lopen van de Kennedymars ging me achteraf best gemakkelijk af. 80 km is een heel eind, maar ik heb geen moment het gevoel gehad dat ik ermee wilde stoppen.

Ik verbaas me erover dat mijn lichaam zo snel is hersteld van deze inspanning. Ik had verwacht dat ik meer last zou hebben. Mijn enkel geeft nagenoeg geen klachten meer, het tapen heeft zijn werk goed gedaan. Het enige waar ik wel last van heb (buiten de blaren) is pijn in mijn schouder, voelt als een beginnende slijmbeursontsteking. Ik vermoed van het dragen van de rugzak.
 

Eindconclusie: I did it!!! In gezelschap van leuk en lieve mensen die ook een prachtige prestatie hebben neergezet. Iedereen dank voor het gezelschap onderweg en speciale dank aan Martin en Jannie die in voorbereiding op de Kennedymars regelmatig mijn wandelmaatje(s) zijn geweest! Het was een eer om dit samen met jullie allemaal te doen.

Klik hier voor alle foto's.