161007 Duistere Zwerftocht Veenhuizen

In de middag rijd ik van de Ooijpolder naar het hoge Noorden. Een route die ik de afgelopen weken al vaker heb afgelegd, telkens om leuke dingen te doen. En ook vandaag staat er weer wat leuks op het programma: de duistere zwerftocht in Veenhuizen, een dorpje in Veenhuizen dat pas sinds 1981 vrij toegankelijk is voor iedereen. Daarvoor was het alleen toegankelijk voor personeelsleden (en hun gezinsleden) van één van de gestichten die er waren. Ik ben vorig jaar al in het gevangenismuseum en de omgeving geweest en vond het erg leuk. Ik ben dus heel benieuwd wat deze duistere zwerftocht gaat bieden.

Rond kwart over 5 arriveer ik in Oosterwolde, bij Jelle en Liana die heel gastvrij een kamer en bed hebben aangeboden aan mij. En ik mag ook nog aanschuiven bij het eten. Liana heeft haar best gedaan met twee soorten salades, heerlijke gehaktballen en aardappels. Het smaakt goed!

Rond 7 uur stappen we in de auto richting Veenhuizen en als we geparkeerd hebben stopt op de parkeerplaats naast ons een auto vol bekenden van Liana. En hee… ik herken ze ook, 2 weken geleden verbleven zij in hetzelfde hotel in Aduard en hebben we gezamenlijk op de verjaardag van Liana gedineerd. Gezellig!

We lopen gezamenlijk naar het gevangenismuseum waar we onze inschrijfbewijzen inruilen voor een startsticker en een routebeschrijving. Wij starten in groep 3, de laatste groep.

We mogen doorlopen naar de binnenplaats van het gevangenismuseum waar we worden verwelkomd door iemand van de organisatie. Ze licht kort nog even wat huishoudelijke regels toe (zoals geen rotzooi in de natuur gooien enzo) en dan volgt een warming up. We gaan een dansje doen a la de Macarena en iedereen doet gezellig mee. Friezen zijn helemaal niet stug en zeker niet stijf!

De toon is gezet en als we als allerlaatsten van start mogen, wordt het feestje nog completer omdat we een hele duistere foto van onszelf mogen laten maken. Dat belooft nog wat voor de rest van de tocht…

Bij de elektriciteitscentrale hebben ze een klein elektriciteitsprobleempje gehad waardoor de daar aangelegde huiskamer pas net verlicht is. Voor onze komst zaten ze in het donker, dus in de achterhoede lopen heeft toch echt zijn voordelen! In de huiskamer is ruimte voor een gezellige babbel en kun je meteen leren breien.

Vanuit daar lopen we door naar Proper en Rein waar het heerlijk geurt naar de zeepjes die er verkocht worden. We lopen door naar het cadeauwinkeltje dat in hetzelfde pand ligt en daar worden we getrakteerd op warme appelsap met kruiden erin. Ik ben niet echt fan van appelsap, maar dit smaakt toch erg lekker. En de zelfgebakken warme wafel met kersen smaakt ook zalig!


We vervolgen onze weg en lopen langs het sportveld over een smal paadje richting Maallust. Liana ruikt het bier en neemt de kortste route, maar dat blijkt niet de juiste route te zijn. We mogen nog even terug en komen aan bij de werkschuur van Natuurmonumenten waar we onze bijdragen mogen leveren aan een heus hoorspel.


En daarna mogen we toch echt naar Maallust. Liana neemt een lekker biertje en ondertussen luisteren we naar de Ierse Folk band die hier muziek maakt. Het is niet helemaal mijn ding. Naast me is een jongetje druk bezig om Pokémons te verjagen en dat brengt me op het idee eens te controleren of er nog geocaches aan de route liggen. Helaas is mijn internetverbinding hier erg zwak, dus ik krijg niet echt de kaart in beeld.


Na dit intermezzo lopen we door naar Kaaslust waar we nog worden getrakteerd op een blokje kaas en dan gaan we het bos in. In het bos hangen allemaal spreuken, de ene aansprekend, de ander wat minder. Maar iedere spreuk lees ik en zo duurt dit stukje bos toch best lang. Het is inmiddels ook goed donker, dus de telefoon doet inmiddels dienst als zaklamp, die heb je echt wel nodig. Volgend jaar de gewone zaklamp maar meenemen!


We steken de doorgaande weg over en gaan aan de overkant het bos in. Af en toe horen we angstaanjagende geluiden van verre en we bereiden ons voor op wat ons nog te wachten staat. Maar het blijken gewoon deelnemers te zijn aan de tocht die anderen de stuipen op het lijf proberen te jagen. Wel leuk gedaan!

We komen uit bij een verhalenvertelster, als ik me goed herinner de vrouw die al het langst in Veenhuizen woont en wiens zoon getrouwd is met de dochter van de gevangenisdirecteur.


We mogen weer door richting het zwembad, maar voor we het bos verlaten proberen we toch nog één cache te vinden (mijn telefoon heeft inmiddels wel internetbereik). Helaas, het is echt te donker om goed te weg en een cache te kunnen vinden. Dus sluiten we weer aan in de groep (we lopen allang niet meer in de achterhoede) en komen in gesprek met anderen die ook aan geocaching doen. Wat een toeval! Ongemerkt bereiken we het zwembad waar een lange rij staat voor de ingang. We horen muziek en vragen ons af waarom we niet door kunnen lopen. Het blijkt dat iedereen in de rij staat voor soep!

Wij ‘kruipen’ voor om in de rij voor het toilet te gaan staan en als we terugkomen, is de rij bij de soep al een flink stuk korter. Mmmmm… heerlijk… mosterdsoep. Daar heb ik wel zin in. Hij smaakt goed en onderwijl worden we vermaakt met een stukje onvervalste Grunnegs vollek muziek. Er wordt gedanst en er wordt genoten! En eigenlijk willen we helemaal niet verder, maar toch gaan we op pad voor de laatste kilometers.

We belanden bij de Koepelkerk waar wederom een rij staat. Ook hier is iets te doen en naar zeggen is het het wachten waard. Dus sluiten we geduldig aan in de rij. En als we na 10 minuten naar binnen kunnen, blijkt wat ons te wachten staat. We mogen op de grond gaan liggen om op het plafond van de Koepelkerk naar een korte film te kijken. Eerst worden we in zen-modus gebracht en daarna worden onze lachspieren getraind. Met een brede glimlach verlaat iedereen weer de Koepelkerk.

Bij een oude en verwaarloosde tennisbaan aangekomen, treffen we weer een verhalenverteller die ons wijs maakt dat we ons op een stukje anarchie bevinden. Er is geen bestuur, er is geen grondeigenaar, niemand zal je zoeken of helpen als je hier wat overkomt. Dus zaak is om er zo snel mogelijk weg te komen. En met die mededeling worden we gauw weer op weg gestuurd.


Als we dit bosje hebben verlaten, staat er een boevenbus op ons te wachten. We mogen plaatsnemen en worden in deze bus vervoerd naar de andere kant van Veenhuizen, in de buurt van ‘Het Heuveltje’ wat geen heuvel blijkt te zijn maar een gebouwtje. Voordat we daar aankomen, mogen we nog even sporten: met z’n vieren moeten we op twee houten ski’balken’ staan en ons 30 meter naar voren verplaatsen. Dat vergt teamwork: …. En links en rechts en links en rechts. We komen als eerste team aan!


Dan lopen we langs de gevangenis Esserheem richting de tuinen van Weldadigheid. Hier worden allerlei aparte soorten groenten en fruit geteeld. Al van verre horen we prachtige klanken en we volgen dus niet meer de route maar onze oren. We belanden in een kas waar ik een jonge zangeres verwacht, maar in werkelijkheid staat er een wat oudere vrouw met een hele jonge stem te zingen. Van Fado tot smartlap, erg mooi! We blijven hier dan ook wat langer zitten en als we de kas verlaten is het al kwart voor 12. Tijd om toch de laatste metertjes te gaan afleggen. Net voor 12 uur arriveren we weer bij het gevangenismuseum waar we in de bar nog een afzakkertje nemen. De bands uit Maallust en het zwembad geven hier nog een gezamenlijk optreden.


Om half één is het dan echt tijd om richting huis te gaan, want morgen gaat alweer vroeg de wekker.


De duistere zwerftocht is vooral duister omdat deze in het donker plaatsvindt. Het was geen griezelige tocht, wel een hele gezellige! En ik ben op plaatsen geweest waar ik vorig jaar niet ben gekomen, erg leuk! Ook deelnemers die al vaker deze tocht hebben gelopen, geven aan dat de route en de invulling van de tocht ieder jaar weer anders is. Een aanrader dus, zeker als je uit de buurt komt!


Na een prima nachtrust word ik de volgende ochtend, volgens afspraak, om kwart voor 7 door gastheer Jelle gewekt en na een warme douche kan ik aanschuiven voor een compleet ontbijt. Om 8 uur neem ik afscheid van Jelle en Liana om op weg te gaan naar Krommenie!


Jelle en Liana, bedankt voor jullie gastvrijheid en de gezelligheid!