De 100ste 4Daagse (2016) - Dag 1 t/m dag 4

Dinsdag 19 juli 2016

Na een niet al te beste nacht word ik om 03.30 uur toch wakker van de wekker. Tijd om op te staan, aan te kleden en op weg te gaan. Ik rijd met de auto naar Nijmegen waar ik mijn auto parkeer in parkeergarage Kelfkensbos. Ideaal, omdat ik van tevoren geboekt heb, kan ik zo naar binnen rijden en op level 1 is er nog plek genoeg.

Ik loop naar de start en precies om 05.00 uur sluit inkachter in de rij aan net op het moment dat er afgeteld wordt. Wat leuk, maken wij dat ook eens mee! Ik verwacht dat het wel een tijdje gaat duren, maar het gaat zo vlot... 5 minuten later ben ik al gestart!

Op weg naar Lent, Bemmel en de eerste rust op 13 km. Ik loop prima en de kilometers gaan vlot onder de voeten door. Als ik bij de rust aankom, zijn Sabine, Britt en Cecile er ook net. En niet veel later komt ook Brigit en daarna ook Els en Dorien aanlopen. Een gezellig boel. Ik maak kennis met Erik (W4W) die dit jaar niet meeloopt, maar alle dagen de verzorgingsposten van de gemeente Nijmegen ondersteunt. Leuk!

Ik ga als eerste weer op weg, lang genoeg gerust. Na 4 km krijg ik wel trek in wat te eten en te drinken. Ik loop bij Rijkerswoerd en besluit om even in het gras te gaan zitten zodat ik rustig kan eten. Na een kwartiertje liggen, rekken en strekken ga ik weer op weg. Ik haal Brigit in, maar haar tempo is lager dan dat van mij, dus ik loop weer door. Als ik net in Elst ben, hoor ik mijn naam roepen: Sabine en Britt lopen achter mij en gezamenlijk lopen we door tot het centrum van Elst. Zij maken daar gebruik van de post van de Rabobank en ik sla deze over.

Ik geniet van alles wat ik zie en af en toe kan ik echt in een melancholische bui denken: "Ik mag hier deel van uit maken, ik ben erbij".

2 km verder staat de Oase waar het nog erg rustig is. Ik zeg Carla en Eric gedag en met een 'tot morgen' loop ik weer verder naar mijn rustpost 500 meter verder. Daar staan mijn ouders mij al op te wachten die vandaag en morgen ook een dagje meehelpen op de verzorgingspost van de gemeente Nijmegen.
Als ik een tijdje zit, komt Cecile aanlopen, daarna Sabine en Britt en vervolgens ook Dorien en Els. Weer zitten we gezellig met z'n allen. Er worden wat foto's gemaakt en ook nu ga ik als eerste weer aan de wandel. Het tweede deel van deze dag wil ik het wat rustiger aan doen en vaker even de schaduw in.
Ik loop heerlijk, heb regelmatig iemand die een stukje meeloopt en leuke gesprekken. De warmte verdraag ik goed, zeker omdat ik even afkoel in de schaduw als het te warm wordt. Dat doe ik o.a. voorbij de Pannenkoekenbakker in Slijk Ewijk waar ik weer heerlijk in het gras lig. En later bij een algemene rustpost in Oosterhout, vlak voordat ik de dijk op ga. Daar neem ik nog een kopje soep om wat zouts binnen te krijgen.

Ik loop de dijk op... ik ben benieuwd. Ik heb vandaag al veel ambulances gehoord en op de Dijk wordt dat niet minder. Het lijkt bijna een herhaling van 2006, met als verschil dat ik prima loop en nergens last van heb. Ik kom Dorien en Els tegen en gezamenlijk lopen we de laatste kilometers. Onder de Oversteek koelen we weer even af in de schaduw, want vooral Els heeft last van de warmte.


Dan de Waalbrug over waar het echt file lopen is. Maar we houden de moed erin en al zingend kom je toch aan de andere kant. De binnenstad van Nijmegen is weer een gezellig feest en daar kom ik Louise en Elly ook tegen. De rij voor de oversteek bij de Oranjesingel is enorm... het loopt echt vast en diverse mensen gaan onderuit. Ik blijf bewegen, dansen en zingen en net voor 16.00 uur meld ik me af bij hokje N.

Het was een prima wandeldag en ik heb nergens last van. Mijn spieren voelen goed, ik heb zelfs geen enkele ibuprofen geslikt (een wonder voor mij bij een lange afstandstocht), alleen mijn voeten zijn wat pijnlijker dan anders omdat sinds vorige week mijn hielspoorklachten zijn verergerd.

Na nog een drankje op de Wedren ga ik lekker naar huis, neem ik een gezonde pastamaaltijd met salade erbij en om 20.00 uur rol ik mijn bed in!

Meer foto's van deze dag


Woensdag 20 juli 2016

Na een prima nachtrust word ik om 03.00 uur wakker. Ik blijf nog even liggen tot 04.00 uur maar dan sta ik ook op. Zelfde ritueel: aankleden, eten, op weg naar Nijmegen.
Omdat we vandaag vanwege de warmte een halfuur eerder mogen starten en ik een late starttijd heb, ben ik er precies om 05.30 uur. Ik sluit weer achteraan in de rij en wederom met nog geen 5 minuten ben ik van start. Gaat lekker zo. Ik voel mijn voeten nog wel redelijk, maar toch loop ik de eerste 6,5 km prima. Wel vind ik het al erg warm. Afgelopen nacht heeft het nauwelijks kunnen afkoelen en dat merk ik. In Hatert ga ik even zitten om wat te eten en mijn sok even goed te doen. En 10 minuten later ben ik weer op weg. Maar nu beginnen mijn voeten toch wel serieus tegen te sputteren. Als ik net de brug over ben, ga ik bij de Weezenhof weer even in het gras zitten, 10 minuten. En weer op weg, want zo kom ik er natuurlijk niet. De verleiding is heel groot om ook bij Diervoort weer te gaan zitten, maar ik weersta de verleiding en loop door. Het is flink stofhappen op dat gortdroge stuk zand. En met al dat zweten blijft dat ook lekker plakken. Als ik de vennen uit ben en afsla richting Alverna ga ik toch weer even in het gras zitten. Ik stuur een appje naar de groep dat ik er serieus over nadenk om te stoppen. Mijn voeten sputteren zo tegen, de hakken voelen zo beurs en af en toe gaan er messteken doorheen. Daarbij zie ik best op tegen de warmte die ik om 8.00 uur 's ochtends al enorm vind, laat staan vanmiddag. Ik ga mezelf kapot lopen als ik door ga, ook omdat ik mezelf nog steeds niet helemaal top voel en ik kort voor de 4Daagse daarvoor ook al aan de bel heb getrokken bij de internist. Na de 4Daagse heb ik weer een afspraak staan.
Ik krijg heel lief een reactie van Truus die achter mij loopt en me wel wil inhalen. Maar eigenlijk staat mijn keuze al vast. Ik loop in ieder geval door naar Alverna, naar de verzorgingspost van de gemeente Nijmegen. Eigenlijk had ik minimaal door willen lopen naar Wijchen Zuid waar vrienden staan te wachten. Ik had een kleinigheidje voor mijn vriendin bij mij omdat zij zo'n intensieve periode van operaties en behandelingen achter de rug heeft en zo'n bikkel is. Ik had het haar graag willen overhandigen, maar ik kan niet meer verder. Mijn tranen slik ik weg, want zuur vind ik het wel. Maar het is gewoon de beste beslissing op dit moment voor mij.

Bij de rustpost zijn Sabine en Britt al aanwezig en ik doe mijn schoenen en sokken uit en vertel dat ik stop. Het geeft rust!
Niet veel later volgen ook Cecile en daarna Dorien en Els. Ze vinden het allemaal jammer!
Ik vertel ze dat ik naar de verzorgingspost in Beuningen ga en ze daar opwacht. Britt geeft haar wandelschoenen aan mij mee, die ze tijdelijk verruilt voor andere schoenen.
Als zij weer op weg gaan, wacht ik op mijn vader die mij met de scooter komt halen.
We rijden eerst naar Nijmegen om mijn auto op te halen en thuis af te zetten en ik ben heel blij dat ik sandalen aan kan trekken. Dan gaan we op weg naar Beuningen en na een wereldreis komen we daar rond 12.00 uur eindelijk aan.

De hele middag sta ik langs de kant van de weg te dansen, te zingen, te klappen en de lopers aan te moedigen. In beweging blijven en op mijn voorvoeten staan, dat gaat prima! Ik heb er lol in en vermaak me prima. Op deze manier is het al minder zuur dat ik zelf niet meer mee kan lopen.
Via de groepsapp blijf ik op de hoogte waar iedereen loopt en de meesten moeten nog voorbij Beuningen komen. Leuk! Vooral de lopers die 55 km lopen, hebben het vandaag best zwaar, want het is de langste dag, in totaal 58 km vandaag. Dus samen met Petra (die helaas ook is uitgevallen) moedig ik ze virtueel aan.

Sabine en Britt komen weer binnen en niet veel later Cecile, Dorien en Els. Ik voorzie ze van kopjes thee, water, koffie, broodjes etc.

Als Brigit binnen komt, gaat ze meteen door naar de EHBO. Ze heeft zo'n last van haar scheenbenen en besluit dat het voor haar hier ook genoeg is. Even janken en weer doorgaan! Ik vind haar toch al heel moedig dat ze zover is gekomen ondanks haar hielspoorklachten. Top gedaan meid!

De 'afvalligen'

Haar vader loopt wel door met zijn wandelmaatje en dat vind ik top gezien hij nog niet al te lang geleden een hersenbloeding heeft gehad. Het gaat goed en zolang hij zijn grens goed weet, kan hij door.

Cobie komt voorbij gewandeld en na een kort praatje gaat hij weer op weg. Als hij net weg is, komt Martin langs en die maakt dankbaar gebruik van een stoel in de schaduw. De gemeente gaat uitdelen, want er is nog veel over en de meeste lopers zijn al geweest. Martin krijgt een banaan en mijn moeder vult zijn flesje water bij. We kletsen even wat, want ik ben heel benieuwd naar zijn ervaringen. "Druten was super, één groot feest". Wat leuk om te horen!

Dan krijg ik een appje van Carola dat ze op weg naar Beuningen is en het even zwaar heeft. En ook Marieke geeft aan dat ze alle zeilen bij moet zetten nu. Ik blijf aan de straatkant staan zodat ik ze niet kan missen. Een uurtje later komt Carola aangewandeld. Ik zet een stoel voor haar in de schaduw zodat ze even op adem kan komen en haal een zakje chips en sportdrank. Door haar keelontsteking krijgt ze het even heel benauwd, maar gelukkig zakt het ook snel weer. En ondanks dat het al richting 15.00 uur gaat en er nog 11 km gelopen moet worden, 'gaat ze het gewoon halen!'.


Hein komt nog even langs en vraagt of hij haar mee moet nemen. Maar Carola blijft nog even zitten, dus Hein gaat weer op pad.
Na 25 minuten gaat ze weer op pad en als ze net op weg is, komt ook Marieke aan gewandeld. Zij loopt gestaag door, maar ik geef haar en haar wandelmaatje wel een zakje chips mee voor onderweg. Ik loop een kort stukje mee en dan laat ik ze weer gaan.

De gemeente heeft nagenoeg alles opgeruimd en ik neem de scooter van mijn moeder mee om nog even naar Weurt te rijden en daar de lopers aan te moedigen. Als Carola en Marieke daar voorbij zijn, weet ik het ook: "ze gaan het halen".
Ik rijd naar de Wedren om daar nog even met Truus en Cobie na te kletsen en dan ga ik toch echt ook naar huis. Het was een lange, warme dag!

Meer foto's van deze dag!


Donderdag 21 juli 2016

Vandaag kan ik uitslapen!! 'Elk nadeel heb z'n voordeel!'
Maar ik ben nog steeds in 4Daagse-ritme en dus word ik rond 03.00 uur wakker. Ik val wel weer in slaap, maar om 06.00 uur is echt gedaan. Ik volg de belevenissen van de groep in de app en kan niet wachten tot ik naar de 7-heuvelenweg kan gaan om ze aan te moedigen.

Rond 09.30 uur ga ik op pad. Ik zet mijn auto net voorbij Tivoli in Berg en Dal en loop zo'n 3 km naar de Oase toe via het bossige (en heuvelachtige) gebied van de Holthurnsche Hof. Bij de Oase aangekomen is ook Fien er al. Zij is gisteren ook gestopt en komt vandaag ook de lopers aanmoedigen en loopt de laatste 8 km met Sylvia mee terug.

Samen besluiten we dat het een mooie gelegenheid is om de ceremonie op de Canadese begraafplaats bij te wonen. Voor Fien is het de laatste keer dat ze naar Nijmegen komt voor de 4Daagse en ik hoop in de komende jaren gewoon weer te lopen op dag 3.
We lopen de 1,5 km naar de begraafplaats over het fietspad achterlangs de campers om de lopers niet te hinderen. We zijn bijna 2 uur op de begraafplaats om zoveel mogelijk van de ceremonie mee te maken.
We nemen op ons gemak plaats op een bankje in de schaduw, maar als de officiële ceremonie begint, gaan we staan. Veel mensen, vooral de wandelaars, hebben er moeite mee om de hele ceremonie te blijven staan. Ze willen graag rusten in de schaduw. Maar zitten is uit den boze.

De ceremonie is nog niet helemaal afgelopen, maar om 12.45 uur besluiten Fien en ik toch om terug te gaan naar de Oase omdat we de bekende wandelaars niet willen missen. We lopen met de stroom wandelaars mee over de 7-heuvelenweg.


En ondanks dat ik mijn bandje nog om heb, voelt het toch een beetje 'illegaal'.
Als we bij de Oase aankomen, is het daar al gezellig en gestaag druppelen de wandelaars binnen die gebruik maken van de fantastische verzorging van Carla en Eric. Het wordt dus nog gezelliger. Bijkletsen met iedereen, vragen naar ervaringen, foto's maken... wat is het leuk om de 4Daagse ook van deze kant mee te maken!

Van Tina krijg ik nog een poppy die zij op de Canadese begraafplaats heeft gekregen en ze legt me uit waar het voor staat.

Ook Dorien en Els zie ik nog voorbij komen, leuk dat we elkaar niet mis hebben gelopen. En als ik aan de straatkant sta, zie ik weer 2 bekenden aan komen: Gersie en Silvia. Ik zet ze op de foto en dan herkennen ze mij ook. We begroeten elkaar en ik schrik een beetje van Gersie. Hij heeft het heel zwaar door hartproblemen, zweet enorm en ik zeg hem dat hij goed naar zijn lichaam moet luisteren en grenzen moet aangeven. Ik hoop dat hij verstandig is. Achteraf blijkt dat er bij binnenkomst bij de EHBO nog een hartfilmpje van hem is gemaakt en allerlei waardes gemeten. Maar Silvia laat me 's avonds weten dat hij toch mag starten de volgende dag.

Als rond 15.30 uur de laatste lopers op weg zijn, pak ik mijn spullen en ga ik ook weer richting auto. Ik word flink aangemoedigd door het publiek langs de weg: "kom op, je gaat het halen, nog even doorlopen". Mijn tempo ligt hoger dan van de wandelaars die er nu nog lopen, dus ik krijg ook regelmatig applaus. Erg maf!

Ik heb een leuke dag gehad en nog steeds geen spijt van mijn beslissing. Ik heb echt respect voor alle wandelaars die deze hitte trotseren en de 4Daagse voltooien!

Meer foto's van deze dag!

Vrijdag 22 juli 2016

Vanochtend ben ik alweer vroeg op omdat ik op tijd in Overasselt wil zijn bij de Brandweer. Daar heeft de gemeente een verzorgingspost ingericht. Rond 07.45 uur ben ik bij de kazerne, net voordat de eerste flinke bui uit de hemel komt vallen!
De kazerne stroomt vol met wandelaars die willen schuilen en ik neem plaats op een vensterbank aan de zijkant. Ik volg de avonturen van de groep via de app en merk dat sommigen toch wel wat angstig zijn voor het onweer, maar dat anderen de grootste lol beleven in de regen. Hoe dan ook: het zijn allemaal helden in mijn ogen!
Als de regen wat minder wordt, ga ik weer naar buiten om de wandelaars aan te moedigen en hopelijk bekenden te zien. En al gauw komt Cecile aangewandeld en niet veel later ook Sabine en Britt die helemaal doorweekt zijn omdat ze geen poncho hebben. Ik heb er 1 in de aanbieding, maar het is óf allebei wel óf allebei niet. Dus mijn poncho blijft ongebruikt in de tas. Ook Dorien volgt, die vandaag alleen loopt. Els is uitgevallen omdat haar tenen helemaal ontstoken zijn. Zo sneu.
En Dorien is jarig vandaag, dus ze wordt natuurlijk even gefeliciteerd en ik heb ook een klein cadeautje voor haar (past net in de heuptas), een herinnering aan de 100ste 4Daagse.

Als ik buiten sta, stopt Larissa nog kort bij mij en ook Ineke zie ik voorbij gaan. We zwaaien, ze loopt verder. Niet veel later komen ook Gersie en Silvia weer voorbij en Gersie ziet er een stuk beter uit gelukkig. Wel nat, maar nu vooral van de regen!
Dan komt Truus voorbij en ik spreek met haar af bij de Lage Hof samen even te pauzeren. Echter, er komt ineens weer een enorme stortbui naar beneden en de Lage Hof wordt niet bereikt. Truus heeft een plekje gevonden op de bank in de kazerne. Ik sta mijn kopje thee aan haar af en ze eet een broodje op dat ze nog bij zich had. Ik zit op mijn knieën bij haar als er iemand van buiten naar binnen komt lopen en vraagt: "Ben jij Aike?". Het is Henny (ook W4W), die ik tot nog toe alleen van Facebook ken. Ze komt speciaal even langs om kennis te maken, maar ze is helemaal verpakt in regenkleding en redelijk verwaterd... ik weet niet of ik je volgende keer herken hoor Henny! Toch leuk om even kennis te maken.

Als Truus weer op weg gaat en ook Dorien, Els, Sabine en Britt weg zijn, komen langzaam aan de 30 km lopers. Ook de vader van Brigit komt binnen en als ik even met hem praat, wordt hij emotioneel want 'hij gaat het gewoon halen'. Hij had het stiekum van tevoren niet durven hopen en toch heeft hij het nu gedaan. Ik maak een mooie foto van Brigit en haar vader bij deze bijzondere 4Daagse!

Ik vervul nog wat vrijwilligerstaken bij de gemeente maar daarna ga ik ook op pad. Ik wil op tijd bij de Oase zijn aan het begin van Malden.
Ik kan er met de scooter van mijn moeder redelijk makkelijk komen. Het laatste stukje is wel even slalommen door de wandelaars, maar ik geef ze alle ruimte.
Bij de Oase aangekomen, lijkt het weer op te knappen. Het wordt zelfs broeierig warm. Ik had het plan om de laatste 10 km met Martin mee te lopen, maar dan moesten mijn ouders wel de scooter ophalen. Echter, vanwege de regen hadden ze weinig zin om aan de route te gaan staan. Nu het weer opknapte, wijzigden de plannen weer en kwamen mijn ouders toch. En dus kon ik met Martin meelopen.

Maar eerst... nog lopers aanmoedigen. Ik kwam Anja en Anne nog tegen die me bedankten voor het kaartje dat ik hen had toegestuurd. Deze 4Daagse-week is het precies een halfjaar geleden dat Anja's dochter is overleden en ze had dit jaar de 55 km willen lopen en haar gouden kruisje met kroon willen halen. Helaas....

Al staand aan de Via Maldiola had ik het toch wel erg moeilijk. Daar had ik ook willen lopen. Ik werd wat stilletjes en ging in de tent zitten bij Carla en Eric, even uit het feestgedruis. Later toch weer even aan de route, maar nee... de zonnebril was mijn beste vriend. Pas toen de eerste wandelaars binnen druppelden, kreeg ik afleiding door naar hun verhalen te luisteren. Sommigen hadden net Willem-Alexander gemist in Cuijk, anderen niet.

Om 14.15 uur was Martin zo ver om aan het laatste stuk van deze dag te beginnen. En ook Corné liep met ons mee. Ik nam bij de verzorgingspost van de gemeente nog een snelle toiletpauze en weer op weg. Ik heb vooral veel foto's gemaakt van Martin en Corné en later ook van Louise, Elly, Gert-Jan en gezamenlijk zijn we over de finish gegaan. Het was heerlijk om weer even te lopen en ik heb veel beter dan anders alles in mij heen op kunnen nemen. Maar het is toch heel anders lopen daar na 150 km dan na 60 km.

Op de Wedren nog even nagezeten met Martin en Corné en daarna Sabine, Britt en Dorien opgewacht. Ook Els en haar man sloten zich aan en na een flinke knuffel aan Els en nog wat rondjes drinken ben ik naar huis gegaan!

Ondanks dat ik uitgevallen ben, heb ik van het begin tot het einde van deze 100ste 4Daagse genoten en ben ik blij dat ik daaraan heb mogen meedoen. Ik heb absoluut geen spijt van mijn beslissing, al had ik liever wel alle dagen meegelopen en mijn zilveren kruisje gehaald. Maar.... dat zilveren kruisje haal ik volgend jaar wel weer, de herinneringen aan deze week pakt niemand mij af!
Helaas wel een jaar wachten....

Meer foto's van deze dag!