Weekend Ameland en wadlopen - 26 t/m 28 augustus 2016

Van te voren
Dinsdagavond appt Carola mij dat er een plaatsje is vrijgekomen bij het wadlopen komende vrijdag. Haar vriendin Chantal kan helaas niet deelnemen, maar neemt wel deel aan de rest van het wadloopweekend. Ze vraagt of ik zin heb om mee te gaan. Zin wel, maar vrij krijgen zal lastig zijn aangezien mijn collega net vandaag de rest van de week vrij heeft genomen. Toch besluit ik het erop te wagen en de volgende dag bel ik de directeur of het een probleem is dat we allebei 1 dag gelijktijdig afwezig zijn. ‘Geen probleem’, zegt hij. Dus vrij is geregeld. Nu de rest nog…
Ik app Carola dat ik deel kan nemen aan het wadlopen en dan ook wel een nacht op Ameland wil blijven om wat van het eiland te zien. Alleen… een hotel is zo 1,2,3 niet gevonden: alles is al volgeboekt. Ik probeer nog wat bed&breakfast-adressen, maar helaas…!
Een uurtje later krijg ik een app van Carola dat er nog plek is in de groepsaccommodatie en dat ik daar kan blijven. Super geregeld!! Nou nog snel schoenen scoren bij Scapino en een korte broek en dan ben ik er wel klaar voor.


Vrijdag 26 augustus 2016
Om half 5 gaat mijn wekker, want ik heb nog een autoritje voor de boeg. Met donker vertrek ik richting noorden, maar het wordt al gauw steeds lichter. Wat is Nederland prachtig als het ontwaakt. Ik maak er onderweg een foto van als ik een halfuurtje voor mijn eindbestemming nog even een pitstop maak. Het is 2,5 uur rijden, maar met fijne muziek aan gaat de tijd sneller voorbij dan ik had verwacht.
Om 08.00 uur rijd ik bij Holwerd het terrein van de veerboot op. Ik zet mijn auto weg en zie dan dat ik al een gemiste oproep van Carola heb. Als ik haar terugbel, krijg ik haar niet te pakken. Dan maar richting terminal op zoek naar de ‘Gezond Belast’-bus. Daar kan ik mijn bagage kwijt en ik hoor daar ook dat Carola er al is. Ik besluit eerst nog even naar het toilet te gaan en haar dan te zoeken. Maar in de rij voor het toilet kom ik haar al tegen. Dat is makkelijk gevonden. We halen nog een koffie en gaan dan weer richting buiten om te wachten op wat komen gaat. Er staat al een flinke groep mensen te wachten, maar er is nog weinig beweging. Tijd genoeg dus voor ons om nog even een cache te loggen die hier verstopt ligt. Carola wordt nog herkend door een andere geocacher die ook bij de Vierdaagse in Nijmegen was, toeval.

Dan komt onze wadloop-gids eraan die aangeeft dat we richting het wad gaan lopen en daar nog wat uitleg krijgen. We worden geteld, zodat ze precies weten hoeveel mensen het wad opgaan en straks ook weer het wad verlaten. Veiligheid voor alles!
Van de uitleg krijg ik helaas niets mee, de gids staat te ver weg en om mij heen wordt gekletst. Ik vertrouw erop dat het op het wad allemaal wel ‘los zal lopen’.

 

 

En dan komt de groep mensen in beweging. Het zijn er veel, meer dan 70. En we zijn niet de enige groep vandaag. Op het wad wandelen zeker 500 mensen, als het er al niet meer zijn. Het weer werkt dan ook fantastisch mee: blauwe lucht en een prima temperatuur. Dus het belooft een prachtige dag te worden!

We gaan 3 kilometer langs de waddenkust lopen om vervolgens de oversteek naar Ameland te maken, in totaal zo’n 10 kilometer. Maar jee… die eerste kilometer is al zo zwaar… ‘Hoe geraak ik aan de overkant?’, vraag ik mezelf af. Het optillen van mijn voeten uit het slik is zwaar en mijn voet wordt bij iedere stap zwaarder omdat het slik eraan blijft hangen. Dit wordt afzien.

Maar… het went. En het uitzicht is zo fenomenaal, daar heb ik wel wat voor over. Ik geniet met volle teugen en de glimlach op mijn gezicht is er niet af te krijgen! Ik voel me weer even kind, want ik mag ‘ongegeneerd in de modder stampen’! Ik krijg de slag van het wadlopen te pakken, een soort van schaatsbeweging zorgt ervoor dat je makkelijker over het wad heen loopt.

Aan de eerste 3 kilometer komt een eind en dan volgt een stuk wat beter te belopen is. En daarna een stuk waarbij we tot aan onze heupen het water doorgaan. Het water is heerlijk warm, dat had ik niet verwacht.

Halverwege de tocht volgt weer een stuk dat zwaarder is, we gaan tot kniehoogte door het slik. Grappig genoeg heb ik met dit stuk veel minder moeite, terwijl ik veel mensen om me heen hoor steunen dat het zwaar is. Ik blijf genieten, wat voelt dit als enorme vrijheid. Het is een gewone doordeweekse vrijdag, maar het voelt alsof ik alles op het vasteland achter heb gelaten en er helemaal ‘uit’ ben.

Na dit zwaardere stuk kunnen we nog een aantal keren door het water waden en spoelen we weer wat schoon. Eindelijk is te zien dat mijn schoenen toch echt rood zijn, in plaats van zwart.

Na bijna 3,5 uur is Ameland bereikt en na een korte klim wacht daar de beloning: een Nobeltje!

 

 

 

We ploffen in het gras neer, even uitrusten. Maar lang duurt deze rust niet, want we mogen nog naar de Noordzee-kant van het eiland lopen. Daar wacht een tractor met aanhanger die ons naar Buren zal vervoeren. Lopen mag ook, maar met onze natte schoenen durven we dat toch niet aan. De tractor-rit over het strand is ook leuk, de wind waait door mijn haren en het uitzicht op de duinen en de zonnebadende mensen is mooi!

Als we in Buren aankomen en onze huurfietsen in ontvangst hebben genomen, besluiten we ons eerst eens schoon te gaan spoelen in het water. En hoe kan dat beter dan gewoon met alle kleding (en Carola zelfs met schoenen) nog aan. De Noordzee is wat kouder dan de Waddenzee, maar toch warm genoeg. We genieten met volle teugen van het water, de golven en het heerlijke weer. Deze dag voelt echt als een cadeautje!
Als we schoongespoeld zijn en een droog shirt aan hebben, gaan we op het terras bij Sjoerd zitten voor een kop koffie, daar hebben we wel zin in! Op de terrasstoelen druipen we nog na van onze zwempartij. En omdat we nog best nat zijn, besluit ik om maar geen gebruik van het toilet te maken. Ik durf zo niet naar binnen.

Na de koffie is het tijd om te gaan fietsen en het eiland te verkennen. Onze accommodatie is in de buurt van Hollum en we fietsen die richting op via het schelpenfietspad langs de duinen. Onderweg nemen we natuurlijk de caches mee die op de route liggen en dat zijn er best behoorlijk wat. We komen langs Nes, fietsen via de KNRM aan de Waddenzee en door het dorp Ballum (wat een leuk dorp!). Daar maak ik toch bij een café even gebruik van het toilet. Door het fietsen en de wind waren we binnen no time helemaal opgedroogd, dus het kan nu weer.

Na bijna 3 uur fietsen en cachen bereiken we De Witte Reep. We melden ons, krijgen een slaapzaal toegewezen en als we onze koffers hebben, gaan we ons installeren. Op de slaapzaal voor 8 personen nemen we 3 bedden in gebruik (we reserveren er alvast één voor Chantal) en na een douche kunnen we eindelijk schone kleding aan. Het is dan net 5 uur geweest en pas om 6 uur is het etenstijd. We kunnen dus nog even een klein rondje fietsen en gaan meteen weer op pad. Bij de golfbaan moeten we wat langer zoeken voor we de cache gevonden hebben, maar hij is dan ook erg listig verstopt, leuk!
 
Om 6 uur wordt er nasi en bami geserveerd en het smaakt prima. Een wijntje erbij maakt het helemaal af! We kletsen gezellig met de mensen aan onze tafel die ook de Vierdaagse in Nijmegen hebben meegelopen. Als wij bijna klaar zijn met eten, arriveert ook Chantal en de verzorging zorgt ervoor dat ook zij nog wat te eten krijgt, goed geregeld!
Na het eten brengt ze haar spullen naar de slaapzaal en dan gaan we weer op pad. Als we weggaan, is het nog redelijk licht, maar al snel gaat het schemeren en daarna wordt het donker. Gelukkig hebben we alle drie een lamp bij ons, dus het hindert ons niet om toch nog wat caches te zoeken. In het donker struinen we door bos en duin, het lijkt wel alsof we op kamp zijn en aan een dropping deelnemen. Gelukkig hebben we een gps, dus verdwalen kunnen we niet!
Rond 11 uur is het mooi geweest en fietsen we weer richting de accommodatie. Daar is de muziek nog volop aan de gang, maar wij gaan toch richting slaapzaal. Het is een lange, intensieve dag geweest. Op de slaapzaal liggen al diverse mensen in bed te slapen, we doen dus zachtjes en kletsen niet lang meer na. Echt goed slaap ik deze nacht niet, maar hee… ik heb een bed, wat wil ik nog meer!


Zaterdag 27 augustus 2016
Al voor 6 uur ben ik wakker, maar ik blijf lekker liggen. Pas tegen half 8 sta ik op, als ik denk dat de badkamer vrij is. Maar die is toch bezet. Ik pak mijn spullen en verdwijn richting het keukentje op deze verdieping, ik was me daar wel. Als we alle drie zijn aangekleed, gaan we richting de eetzaal voor het ontbijt. Wederom prima verzorgd, voldoende keus. We gaan aan tafel zitten bij twee kamergenootjes en vragen wat ze gaan doen vandaag. Ze hebben nog niet echt een planning. Nou, wij wel: er wacht nog een hele lijst aan caches om te gaan zoeken. Dus na het eten begeven we ons weer richting de fiets om op pad te gaan. De zwemkleding gaat mee, want vanmiddag willen we wel weer even een duik nemen in de Noordzee. Als we bij de fietsen zijn, blijkt van 1 van de 3 fietsen de accu niet meer te werken. Hij is helemaal opgeladen, maar de ondersteuning werkt niet. We bellen de fietsverhuurder en die kan over een uur een andere accu brengen. Daar willen we niet op wachten en ik zeg dat we dan wel die kant op fietsen. Ik stap op de fiets zonder accu, ik kijk wel hoe ver ik kom. Het is zwaar fietsen, zo’n elektrische fiets is zonder ondersteuning extra zwaar fietsen. Goede beentraining voor mij. Het is bijna 8 kilometer naar de fietsverhuurder en ik houd het bijna 7 kilometer vol. Dan wil ik toch wel graag even wisselen. Chantal fietst het laatste stukje.

Bij de fietsverhuurder krijgen we een nieuwe accu en dan kunnen we eindelijk beginnen aan onze speurtocht. We fietsen over de dijk langs de Waddenzee en genieten van de mooie uitzichten die Ameland ons biedt.

 

 

 

 

Tussendoor stoppen we om caches te loggen of puzzels op te lossen. We komen op plekken waar we anders niet zo snel gestopt of naartoe gereden zouden zijn. Dat vind ik het leuke aan geocachen. En het is ook nog eens leerzaam, want bij de meeste caches krijg je wat achtergrondinfo over het gebied.

Ons doel voor de middag is de earthcache ‘Mijnbouw op Ameland’ in het uiterste oosten van het eiland. Als we die hebben gelogd, is het tijd om naar Buren te fietsen voor de lunch.

We nemen weer plaats bij Sjoerd, maar vandaag staat er heel wat meer wind en het is dan ook lastig om een plekje te vinden dat windvrij is. En hoewel we het tijdens het fietsen best warm hadden en zin hadden in een verfrissende duik, zijn we hier bij Sjoerd zo afgekoeld dat we beginnen te twijfelen.

 

We laten ons de lunch goed smaken en daarna gaan we toch maar richting strand om te kijken of we daar weer wat opwarmen. Chantal besluit dat ze niet gaat zwemmen, maar Carola en ik wagen ons toch de Noordzee in. En het is verbazend lekker, ondanks de wind.

Terwijl Chantal als een mummie verpakt op het strand ligt, zwemmen wij tegen de golven in. En ook als we het water uitkomen, valt de wind ons mee. We drogen even wat op en trekken dan weer onze kleding aan. We besluiten om richting Nes te fietsen. We maken nog een korte stop bij de ijssalon en een souvenirwinkel en in Nes zijn we net voor sluitingstijd nog bij een andere souvenirwinkel. Ik koop er een leuke magneet als herinnering aan Ameland. Die kan thuis mooi op mijn magneetbord.

Langzamerhand is het tijd om ons richting de accommodatie te begeven. Mijn tijd op Ameland is bijna voorbij en de boot moet gehaald worden. Als we terug zijn bij de accommodatie spring ik snel onder de douche zodat ik schone kleding aan kan en als mijn koffer weer is ingepakt, gaan we naar beneden waar ik nog even een hapje wil eten voor ik naar de veerboot fiets. Vanavond staat er een BBQ op het programma en met twee stukjes vlees, een paar frietjes en 2 stokbroodjes neem ik plaats op de bank. Er is geen tijd voor uitgebreid en gezellig tafelen, dus ik eet mijn bord leeg en dan is het tijd om afscheid te nemen. Ik ga richting fiets terwijl Chantal en Carola verder genieten van de BBQ.

Inmiddels is het flink gaan waaien, want er is slechter weer op komst. Ik bind mijn koffer achterop en stap op de fiets. Maar het wil niet echt, mijn koffer valt er weer af. Dat wordt dus met 1 hand de koffer vasthouden. Het is bijna 8 kilometer fietsen, daar doe ik zo’n twintig minuten over. Rond kwart over 7 zal ik dus in de haven zijn en om half 8 vertrekt de boot. Maar… door de flinke tegenwind is na 2 kilometer de batterij van mijn fiets helemaal leeg. En dus trapt de fiets weer loodzwaar. En met die tegenwind kom ik bijna geen meter verder, hoe hard ik ook trap, de fiets gaat niet harder dan 11 km per uur. Om kwart over 7 ben ik pas net over de helft, dat wordt krap! Ik bel de fietsverhuurder dat ik onderweg ben, maar niet zeker weet of ik voor half 8 de fiets kan afleveren. Geen probleem, de sleutel kan ook in de brievenbus. Ik kijk snel op de website van de veerboot en zie dat er de hele dag al met vertraging wordt gevaren en er ook om half 9 nog een afvaart zal zijn. Had ik dat eerder geweten!! Ik besluit dus om door te trappen, al kost het me wel flink wat energie. Dan begint het ook nog te regenen, wel ja… kom maar op. Om 2 over half 8 fiets ik de haven in en zie ik de veerboot de haven uitvaren. Deze boot is dus wel op tijd, hoe krijgen ze het voor elkaar. Ik maak er een foto van en app die naar Carola. Vervolgens vraag ik aan de fietsverhuurder of het klopt dat er nog een afvaart is, maar daar heeft hij niets over gehoord. Ik mag de fiets nog even lenen om richting de terminal te fietsen, dan kan ik het navragen. Ik krijg een volle batterij en fiets snel op en neer. Helaas… het loket is hartstikke dicht, de deur van de terminal gesloten. Het is me dus echt overkomen…. De boot gemist!

Ik fiets weer terug, maar dan breken de hemelsluizen open. In dit korte stukje ben ik binnen 1 minuut echt doornat. Er volgt een harde klap onweer en de regen komt zo hard uit de hemel dat het bijna voelt als hagel. Als ik terug ben bij de fietsverhuurder app ik Carola dat ik echt de boot heb gemist. Zij regelt direct dat ik gewoon nog een nachtje in de accommodatie kan blijven en zelfs opgehaald wordt bij de terminal, met fiets en al. Wat lief!

Ik neem plaats in het naastliggende restaurant en trakteer mezelf op een cappuccino om even op adem te komen en vooral een beetje warmer en droger. En ondertussen app ik ook Ingeborg en Diana dat mijn planning een beetje anders is geworden en ik vanavond dus niet naar Lelystad zal komen. De bedoeling is om dan de volgende ochtend vroeg de boot te nemen om alsnog Ingeborg op te halen in Lelystad en door te rijden naar Scheveningen.
Niet veel later rijdt de ‘Gezond Belast’-bus voor en helpt Berny me om mijn fiets en bagage in te laden. De terugreis gaat een stuk sneller zo en voor ik het weet, ben ik weer bij De Witte Reep.

Carola staat me op te wachten en grapt dat ik het natuurlijk veel te gezellig vond om weg te gaan. En ook andere mensen grappen ‘Kon je ons nog niet missen?’.
Weer terug op de slaapzaal maak ik mijn bedje maar weer op en trek ik een droge broek aan. Ondertussen app ik verder met Ingeborg en Diana. Diana heeft helaas iets aan haar voet waardoor ze twijfelt of ze morgen wel naar Scheveningen kan komen. En dus besluiten we dat we beter een andere keer kunnen afspreken, want alles lijkt wel anders te lopen dit weekend. Dat geeft mij morgen de vrijheid om later de boot te pakken en nog langer van Ameland te genieten.
En dat gaan we dan ook maar direct doen. We stappen weer op de fiets om in het donker nog wat caches te zoeken. Het is inmiddels wel droog, maar het flitst en bliksemt in de verte nog steeds. Het levert een prachtig schouwspel in de lucht op. Maar het zorgt er ook voor dat we op een gegeven moment besluiten dat het mooi geweest is voor vanavond en dus fietsen we weer terug naar de accommodatie. Daar nemen we nog even plaats op het terras om te genieten van het weerlichten, maar al gauw gaan we toch richting slaapzaal. Het is wederom een hele leuke, maar ook lange intensieve dag geweest. En deze nacht slapen we alle drie een stuk beter!

Zondag 28 augustus 2016
Vandaag wordt het ontbijt iets vroeger geserveerd zodat mensen zelf kunnen beslissen hoe laat ze de boot terug nemen naar het vaste land. Wij besluiten dat we pas in de middag gaan en eerst nog de resterende tradi’s willen cachen en ook de multi willen loggen waarvan we al heel wat vragen hebben beantwoord. We fietsen weer een mooie route en komen op prachtige plekken zoals De Zandhaak. Het regent vanochtend gestaag en Ameland lijkt wel verlaten. Maar als de zon weer doorbreekt, trekt iedereen ook direct weer naar het strand. Op Ameland leeft iedereen zoveel als mogelijk buiten!
Als we alle tradi’s hebben gedaan, zegt Chantal dat ze de boot van half 1 wil nemen. Zodoende is ze nog een beetje op een redelijke tijd terug in Den Haag. Het lukt haar dus net niet helemaal om de multi af te maken, maar we beloven haar de coördinaten op te slaan, zodat ze hem volgend jaar alsnog kan loggen. We fietsen mee naar de boot en nemen daar afscheid van haar.

Carola en ik spreken af dat we de boot van half 4 nemen, dus wij kunnen de multi nog wel afmaken. En als we dat gedaan hebben, gaan we lunchen in een strandtent aan zee, want buitenlucht maakt hongerig. Na de lunch hebben we nog bijna 2 uur voordat de boot gaat, dus we besluiten nog een korte multi te doen. Deze brengt ons van bos, naar duin, naar strand en weer terug. Op het eind is het nog best even haasten om de multi te loggen en op tijd in de haven te zijn. Maar het lukt! We leveren de fietsen in en begeven ons naar de terminal. Inmiddels is het aardig bewolkt geworden, we hebben afgelopen dagen behoorlijk geboft met het weer vind ik.
De overtocht duurt 3 kwartier en als we aan de overkant zijn, is het echt tijd om afscheid te nemen.
Ik heb een geweldige tijd gehad wat begon met een uitnodiging voor 1 dagje maar uiteindelijk een heel weekend werd wat voelde als een hele week vakantie!

Op de terugweg rijd ik alsnog via Lelystad en bij Ingeborg krijg ik nog een heerlijk bord spaghetti. Na 2 uurtjes bijkletsen neem ik weer afscheid, want ik heb nog een autoritje voor de boeg.


Klik hier voor alle foto's!